"Куян кызы"

1бала: Борын-борын заманда матур бер урманда яшәгән ди куяннар гаиләсе: Ана Куян, Куян Кызы . Алар бик тату яшәгәннәр һәм бер-берсен бик яратканнар.

Ана Куян: Балакаем, җан кисәгем, мин сина бүләкләр алып кайттым.

Куян Кызы: Кишерме?

Ана Куян: Юк

Куян Кызы: Яңа матур күлмәкме?

Ана Куян: Юк. алар сездә тулып яталар.

Куян Кызы. : Нәрсә соң? Табалмыйбыз. Әйт, әнкәй! Әйт! Күрсәт әнкәй!

Куян Ана: (сумкадан итекләрне ала, күрсәтә) Менә сина киез итекләр. Тышта салкын, аякларын өшемәсен.

Куян Кызы. : Ура! Ура! Яңа итекләр! (тиз кия дә шатлыктан бии башлый).

Куян Кызы: Нинди матур итекләр! Ә үзләре  ап-пак, чиста.

(Бала әнисе янына йөгереп килә, убеп ала).

Куян Кызы: Рәхмәт, әнкәй! Рәхмәт!

Куян Ана: Җылы тәнендә тузсын! (Баласын кочаклап сөя).

Куян Кызы: Әни! Бу итекләрне яңартып аласы килә. Дусларга күрсәтергә кирәк, урманда әз генә йөреп керием әле.

Куян Ана: Ярар кызым

Автор: Шулай итеп, Куян Кызы урамга чыгып китте. Анда инде дуслары көтеп торганнар: Бүрекәй, Төлкекәй, Тиенкәй.

(Бераз йогереп уйнагач куян Кызы итектэн туя хэм салып яшереп куя.)

Куян Кызы: Юк, кимим мин бу итекләрне. Рәхәтләнеп уйнап та булмый. Хәзер мин бу итекләрне яшерәм, берсе дә табалмас.

(Яланаяк урамга уйнарга чыгып китэ.)

Куян Ана: Кызым, син кая барасың?

Куян Кызы: Уйнарга чыгам.

Куян Ана: (башын тота) Яланаякмы?! Итекләрең бар ич! Ки әле хәзер үк!

Куян Кызы: Алар белән уйнарга уңайсыз. Йөгерә дә алмыйм, кача да алмыйм.

Куян Ана: Кимәсәң-чыкмыйсын! Тышта салкын, салкын җил дә исә.

Куян Кызы: Ә мин аларны каядыр куйдым. Оныттым.

.(Итекләрен  яшерә һәм тиз генә урманга чыгып китә.).

Автор: Әнисе кидерә, ә Куян Кызы сала. Әнисе кидерә, ә Куян Кызы сала. Боз өстеннән дә, кар өстеннән дә яланаяк йөгерә. Бер көн йөгергән, ике көн йөгергән, өченче көнне инде аксый-аксый әнисе янына килгән.

Куян Кызы: Әни! Әни! (елый) Минем аякларым бик авырта.

Куян Ана: (диванга утырта, аякларын карый, җәлли) Әй, якты йолдызым, синең аягың шешкән ич.

Тиенкәй: (тәрәзәгә шакый) Әй, Куянкай, әйдә уйнарга. Сине генә көтәбез.

Куян Ана: Ул авырый.

Тиенкэй: Ни булган аңа?

Куян Кызы: Аякларым бик авырта.

Тиенкәй: Безнең урманда табиб бар. Аның исеме Айболит.

Ана Куян: Ул кайда яши?

Тиенкәй: Хәзер саесканны чакырам. Ул белә, (тәрәзәне ачып чакыра) Саескан түтәй! Кил әле монда!

Саескан: Нәрсә кирәк? Барысын да беләм. Барысын да сөйлим.

Ана Куян: Безгә Айболит кирәк. Син юлны беләсеңме?

Саескан: Беләм! Беләм! Әйдәгез киттек!

(Җәнлекләр Куян Кызын күтәреп алалар һәм Айболитка алып китәләр).

Автор: Ә доктор Айболитның эше бик күп. Аңа төрле җәнлекләр килгәннәр.

Айболит: Кем керә?

(Монда чират Менә Куян Малаен алып керәләр)

Айболит: (куянны күрә) Бәләкәй балаларны чиратсыз карыйм мин. Сөйләгез әле, ни булган.

Тиенкәй: Аның аяклары авырта.

 Ул кар өстеннән яланаяк йөгергән. итекләрен яшергән.

Куян Кызы: Бүтән алай эшләмим.

(Табиб зур банкадан май ала, куянның аягына сөртә).

Айболит: Салкын көннәрдә җылы киен! Олыларны тыңла! Ә менә сиңа күчтәнәч! (Кишер бирә).

Куян Кызы: Рәхмәт сезгә доктор Айболит.

Куян Ана: Рәхмәт! Рәхмәт сезгэ доктор Айболит.

 Айболит: Сау булыгыз!

 Куян Кызы: Рәхмәт энием.Мин бутэн беркайчанда яланаяк йогермэм.  Энием гафу ит,мин хэрвакыт синен сузенне тынлармын

Автор: Өч көн үтте. Куяннын аягы төзәлгән. Ул хәзер киез итеген бер дә салмый икән.