Иманберлинова Күмісай Төлеуқызы

 Адамның адамшылдығы істі бастағаннан білінеді, қалайша бітіргеннен емес. Көңілдегі көрікті ой ауздап  шыққанда өңі қашады. Хикмет сөздер өзімшіл  наданға айтқанда, көңіл уанғаны да болады, өшкені де болады. Кісіге біліміне қарай болыстық қыл, татымсызға қылған болыстық өзі адамды бұзады.

О себе

  Мен Иманберлинова Күмісай Толеуқызы  1971 жылы Сәуірдің 17 жұлдызында  Қазақстан Мемлекеті Алматы облысы Сарқан ауданына қарасты Аманбөктер ауылында дүниеге келдім.  1986 жылы Аманбөктер орта мектебін аяқтап, 1986-1990жылы Панфилов педагогикалық училишесін бітірдім. Ұлтым қазақ.  Мектеп бітірген соң, алып шаһар Алматы қаласындағы  жоғары оқу орнына оқуға түстім. Жолдасым Қазақ Мемлекеттік қыздар педагогика университетіне  Еңбек өтілім 20 жыл. 1 санатты мұғаліммін. Жолдасым Иманберлинов Орал  1969 жылғы Мамыр айының 5 күні туған. Екі балам бар. Қызым:  Айтбек Гүлнұр. 1993.15..02. Ұлым: Айтбек Айнар  1997. 27. 04.  

Книги, которые сформировали мой внутренний мир

 Мұхтар Әуезов "Абай жолы", "Қараш-қараш", "Қорғансыздың күні", "Оқыған азамат", Ғабит Мүсірепов "Талпақ танау", "Ұлпан". 

Мой взгляд на мир

 Өмірге көзқарасым: Қандай жағыдай болса да, қандай қиыншылыққа тап болсам да, ұнжырғамды түсірмеу. Әрдайым тек алға ұмтылу.

Моё портфолио

ТОҒЫЗЫНШЫ СӨЗ

Осы мен өзім - қазақпын. Қазақты жақсы көрем бе, жек көрем бе? Егер жақсы көрсем, қылықтарын қостасам керек еді. Уә әрнешік бойларынан адам жақсы көрерлік, көңілге тиянақ қыларлық бір нәрсе тапсам керек еді. Соны не үміт үзбестікке, не онысы болмаса, мұнысы бар ғой деп, көңілге қуат қылуға жаратсам керек еді, ондайым жоқ. Егер жек көрсем, сөйлеспесем, мәжілістес, сырлас, кеңестес болмасам керек еді, тобына бармай, «не қылды, не болды?» демей жату керек еді, ол мүмкін болмаса, бұлардың ортасынан көшіп кету керек еді. Бұларды жөндеймін деуге, жөнделер, үйренер деген үмітім де жоқ. Бұлардың бірі де жоқ. Бұл қалай? Бұл айтқанның бірін тұтпай болмас еді.

Мен өзім тірі болсам да, анық тірі де емеспін. Әншейін осылардың ызасынан ба, өзіме-өзім ыза болғанымнан ба, яки бөтен бір себептен бе? - еш білмеймін. Сыртым сау болса да, ішім өліп қалыпты. Ашулансам, ызалана алмаймын. Күлсем, қуана алмаймын, сөйлегенім өз сөзім емес, күлгенім өз күлкім емес, бәрі де әлдекімдікі. Қайратты күнімде қазақты қиып бөтен жаққа кетпек түгіл, өзін жақсы көріп, үміт етіп жүріппін. Қашан әбден біліп, үмітімді үзген кезде, өзге жаққа барып, жатты өз қылып, үйір боларлық кайрат, жалын сөніп те қалған екен. Сол себептен бір жүрген қуыс кеудемін. Тегінде ойлаймын: бұ да жақсы, өлер кезде «әттегене-ай, сондай-сондай қызықтарым қалды-ау!» деп қайғылы болмай, алдыңғы тілеу болмаса, артқа алаң болмай өлуге.

(Абай Құнанбаев)