«Әтиеңне күбрәк яратасыңмы, әллә әниеңнеме?» — дигән сорауны балага бирергә ярыймы?

Иң башта шушы сорауны ишеткәч, ни дияргә белми басып торган кечкенә баланың эчке халәтен күз алдына китереп карагыз. Әлеге минутларда нәрсә уйлый икән ул? «Әнине», дисәм, мин бит әтине дә яратам! «Әтине», дисәм, әнине яратмыйм булып чыгамы? Болай дип сорагач, аларның берәрсен күбрәк яратырга тиешменме икән?» -дип уйлый ул.

– Беренче карашка, гап-гади, зарарсыз сорау кебек тоела . Янәсе, баланың әти-әнисенә мөнәсәбәтен ачыклаганнан ни була? Чынлыкта, төптән уйлап эшли торган акыллы кешеләр, мондый сорау биреп, бала-чаганы беркайчан да аптыратмый.

Иң элек, әлеге сорауның нинди максат белән бирелүен ачыклыйк. Аны бирүчеләргә, чыннан да, төгәл җавап кирәкме соң? Ә бәлки сабыйның аптырап, югалып калуын күрү генә кызыктыр аларга? Шулай икән, димәк, күрә торып баланы үртәү булып чыга бит бу!