Чыршы. Әкият

Шакирова Айгөл (Җитәкче: Тинбакова Р.В.)

Чыршы

Әкият

       Борын-борын заманда, әле агачларга атама да уйлап чыгарылмаган көннәрдә, язлар җитеп,  җылы яклардан кошлар кайта башлаган. Менә сыерчык атлы кош та туган якларына кайтып канат кагынган. Оя корырга исәпләгән ул. Оясыз булмый, балаларын үстерер урын кирәк. Шунда ерак түгел ямь-яшел агачны күреп алган. Бу агач башкаларга охшамаган икән. Башка агачлар әле яфраксыз, бөреләре менә-менә шытабыз дип торалар. Ә бу агач ямь-яшел, купшы, яфрак урынына инәләр! Нинди горур тора!

       Сыерчык шатлыгыннан сайрап җибәрде:

    - Чыр, чыр, чыр-чыр-чыр!

       Шунда, агач төбенә язгы кояшка җылынырга дип, оясыннан чыгып яткан елан күренде. Аның өе нәкъ шушы агачның төбендә иде. Елан бу якын күршелеккә сөенде һәм башын күтәреп:

0. Шшшы, шы, - диде.
1. Чыр, чыр, - дип сәламләде аны сыерчык та.

Шушы көннән башлап, дуслар әлеге агачка – уртак өйләренә чыршы дип исем бирделәр.