Балбæласы тала

Райдзаст æмбисбон, сæрды кæрон,

Цыд зæронд лæг быдырты фæндагыл;

Скъахта балбæласы тала кæмдæр

Æмæ йæ райгондæй хаста сæхимæ.

Касти уый хъæлдзæг цæстытæй

Быдыртæм, дард ауæдзтæм

Æмæ ахъуыды кодта: «Цæй- ма зæрдылдарынæн æз

Фæндаджы былгæрон балбæсасы тала ныссадзон.

Уадз зайа стырæй- стырдæр,

Уадз фæцæуа дæргъмæ æмæ уæрхмæ

Æмæ, нæ фæндаг рæсугъд кæнгæйæ,

Алы аз дидинкалды йæхи найа.

Бæлццæттæ йæ аууоны хуысдзысты,

Сæ фæллад сатæджы суадздзысты, сабыры,

Æмæ , хæрзад, цæттæ гагатæ бахæргæйæ,

Чи зоны, æрымысдзысты мæн дæр.

Ма æрымысой-  ницы кæны,-

Æз æппындæр мæт нæ кæнын ууыл:

Нæ сæ фæнды - нæ хъæуы мысын,-

Уæддæр балбæласы тала садзын æз!»

Вишня

В ясный полдень, на исходе лета,
Шел старик дорогой полевой;
Вырыл вишню молодую где-то
И, довольный, нес ее домой.

Он глядел веселыми глазами
На поля, на дальнюю межу
И подумал: «Дай-ка я на память
У дороги вишню посажу.

Пусть растет большая-пребольшая,
Пусть идет и вширь и в высоту
И, дорогу нашу украшая,
Каждый год купается в цвету.

Путники в тени ее прилягут,
Отдохнут в прохладе, в тишине,
И, отведав сочных, спелых ягод,
Может статься, вспомнят обо мне.

А не вспомнят — экая досада,—
Я об этом вовсе не тужу:
Не хотят — не вспоминай, не надо,—
Все равно я вишню посажу!»