«Нәселебез 117 ел балалар укыткан!»

Бар да га­и­лә­дән баш­ла­на

­Ва­кыт тиз үтә, бү­ген­ге көн ки­чә­ге­гә кү­чеп арт­та ка­ла, тор­ган са­ен ера­гая ба­ра. Тик үт­кән за­ман­нар­ны оны­тыр­га яра­мый. Һәр­кем үзе­нең ата-ба­ба­сын, ту­ган­на­рын бе­лер­гә ти­еш. Алар без­гә хәт­ле ни­чек яшә­гән, ил­гә ни­чек хез­мәт ит­кән, ни­чек яңа тор­мыш кор­ган – ба­ры­сын да өй­рә­нер­гә, бе­лер­гә, ба­ры­сы өчен дә рәх­мәт­ле бу­лыр­га ти­еш­без.

Га­и­лә – һәр­кай­сы­быз­ның кү­ңел тү­рен­дә! Бар да га­и­лә­дән баш­ла­на. Без шун­да ту­ган­быз, шун­да бе­рен­че тап­кыр йө­реп кит­кән­без, шун­да әти-әни­лә­ре­без­дән, әби-ба­ба­ла­ры­быз­дан үр­нәк алып өй­рән­гән­без... Мин үз га­и­ләм­не шу­ңа кү­рә дә бик яра­там.

Без­нең га­и­лә­нең, нә­сел­нең бер үзен­чә­ле­ге шун­да ки – аның һәр бу­ы­нын­да укы­ту­чы­лар бул­ган. Мон­да мин әнә шул иң ке­ше­лек­ле һө­нәр ия­лә­ре ту­рын­да язам да ин­де. Һәм алар бе­лән бик го­рур­ла­нам!