"Гаиләмнең кадерле ядкаре"
творческая работа учащихся

                                     Әлки муниципаль районы

Иске Матак урта гомуми белем бирү мәктәбе

Тема:    “Гаиләмнең кадерле ядкяре»(сочинение)

Эшне башкарды : Сахипов Данис,  9 нчы сыйныф укучысы

Җитәкчесе:Гиматдинова Алсу Фаттаховна

Минем гаилә традицияләре — безнең мәдәниятебезнең иң бәяләүле өлеше. Алар гасырлар буе буыннан -буынга тапшырыла, һәр буын тарафыннан яңартыла. Безнең гаиләдә иң мөһиме — туганнар арасында җылы мөнәсәбәтләр булдыру, бер-беребезгә ярдәм итү. Йортның олы кешесе һәрвакыт үзенең киңәшләре белән ярдәм итә. Безнең гаиләдә шундый традицияләрдән берсе — ел саен яз җиткәч, бергәләп табигатькә чыгу. Без һәр вакыт бергә гашыйк булган урыннарда ял итәбез, табигатьнең матурлыгына сокланабыз, хәтирәләрне яңартабыз. Шушы сәяхәтләр безнең өчен истәлекле мизгелләргә һәм туганнар арасында мәхәббәтне арттыруга ярдәм итә. Шулай ук, гаилә мәҗлесе — безнең халыкның тагын бер матур традициясе. Барыбыз да җыелып, олы әнинең әзерләгән тәмле ризыкларыннан сыйланабыз. Бу вакытта истәлекле тарихлар сөйләнелә, шаян мәзәк хәлләр дә искә төшә, олылар үткәннәрне шаяртулар белән искә алырга тырышалар. Гаилә традицияләре бездә бердәмлек, туганлык һәм изгелек рухын үстерә. Без аларны сакларга, киләчәк буыннарга тапшырырга тиеш.

Мин үземне дөньяда иң бәхетле бала итеп тоям. Ни өчен дигәндә, минем дәү әнием һәм дәү әтием дә исән – саулар. Кирәк чакта барып сыенырдай якыннарым барлыгына язмышыма рәхмәтлемен. Мин һәрвакыт алар янына барырга тырышам. Ярый әле бер авылда яшибез, шуңа күрә мәктәпкә барганда да, кайтканда да яннарына еш кына кереп чыгам. Хәлләрен белеп, тәмле - тәмле ризыклары белән сыйланам. Ә алар исә мине генә көтеп торгандай ихлас елмаеп каршы алалар. Дәү әнием “баланың баласы – балдан татлы була”, - дия – дия, гел кочагына алып, рәхәтләнеп сөяргә ярата мине.

Өлкән яшьтә булуларына карамастан, алар күпләп мал-туар, кош-корт тәрбиялиләр. Бакчаларында төрле - төрле җиләк – җимеш, яшелчә үстерәләр. Уңганнарга – уңыш юлдаш, дигәндәй, алмагачлары алмалардан сыгылып тора, җиләкләре гел өлгереп, күзне кызыктыра. Ә помидор, кыяр уңышы дисәң, дәү әнием аларны җыеп бетерә алмый. Мин дә ярдәмләшеп торам. Быел бергәләп, алардан күпме кышкылыкка азык әзерләгәнбездер, исәбе-хисабы да юк. Җимешләрдән эшләнгән кайнатмалар, яшелчәләрдән тозланган, маринадланган ризыклар белән баз тулды. Кышын исә җәйге көннәрне искә төшереп, аларны тәмләп авыз итәсе генә кала.

Дәү тәтиемнең дә олы ярдәмчесе мин, дип мактанырга ашыгам. Аның белән йорт алдындагы эшләрдә кул арасына керергә өлгерәм. Ул малларның телен белеп сөйләшә диярсең, һәрберсенә исем кушып, алар белән аралашып, һәрчак аларны тыңлата белә.

Якынннарымның капкасын ачып керүгә үк гаҗәпкә каласың, һәр нәрсә үз урынында, җыештырылган ихата, бакча алдында аллы – гөлле чәчкәләр үсеп утыра. Кай арада шулай тәртипкә китереп җитешә ала икән бу йорт хуҗалары?! Ә йорт эченә керсәң, тагы да ямьлерәк күренеш карашны үзенә җәлеп итә. Дәү әнием пөхтә итеп бүлмәләрне җыештырып куя, берсеннән-берсе матур гөлләр үстерә, алар тәрәзә төпләрен бизи.

Алардан кунак та өзелми ул. Авылдашлары, туганнары белән аралашып, дус яшиләр. Шундый кунакчыл, ачык йөзле, киң күңелле кешеләр белән аралашып яшәве рәхәт тә, күңелле дә, күрәсең.

Кадерлеләремнең уңганлыгына, тырышлыгына сокланып туя алмыйм, алардан үрнәк алып яшим.

Алар - әни - әтиемнең дә иң якын ярдәмчеләре, таянычлары. Авырлыклар килсә, иң беренче алар белән уртаклашалар, шатлыклы хәбәрләрне бергә - бергә бүлешәләр.

Туганнарымның һәрвакыт шулай матур, сәламәт булуларын телим. Киләчәктә дә бергәләп, тату тормышта, гаилә учагының җылысын тоеп, бәхетле яшәргә язсын.

Гаилә традицияләренең тагын бер мөһим сыйфаты — безнең тарихи мирасны хөрмәт итү. Безнең әби-бабаларыбыз безгә- балаларга һәм оныкларга  гореф-гадәтләр, йолалар турында сөйлиләр. Аларның тарихларын тыңлаганда, без аларның эчке дөньясын аңлыйбыз, һәм бу безнең өчен яңа күзлектән карау форсаты тудыра. Шул рәвешле, бу традицияләр безнең рухи байлыгыбызны арттыра.

Моннан тыш, без бергә җыелып кичәләрдә уеннар уйнарга, җырларга һәм биюләргә дә вакыт табабыз. Уен-сере безгә бергәлек хисе, шатлык һәм күңелне күтәрү җылылыгы бүләк итә. Барыбыз бергә вакытны күңелле уздырырга тырышабыз, һәм бу мизгелләр безгә бер-беребез белән танышырга һәм аралашарга юл ача.

Әйтик, гаилә традицияләре безгә тормышның кыйммәтен һәм туганнар арасындагы мәхаббәтне тоярга ярдәм итә. Алар безгә бер-беребезне аңларга,  һәм бергә булуның никадәр мөһим икәнен күрсәтә. Бу мизгелләр безнең мәдәниятебезнең ныклы нигезе булып тора, һәм без моны киләчәктә саклап калырга тиеш.

Гаилә традицияләренең һәрберсе безгә уникаль истәлекләр һәм хисләр белән тулы мизгелләр бүләк итә. Бу мизгелләрдә без ата-бабаларыбызның зирәклеген, аларның тормыш тәҗрибәсен һәм иҗтимагый кыйммәтләрен тоябыз. Изге бәйрәмнәр, туйлар, һәм иҗтимагый чаралар безнең гаиләбезне берләштерә һәм безнең гасырлар дәвамында сакланып килгән гореф-гадәтләрне яңартырга ярдәм итә.

Шулай ук, безнең гаилә тарихы — ул шундый хисләр, бәйләнешләр һәм килешүләр дөньясы, алар безгә бер-беребезгә якынрак булырга ярдәм итә. Үткәндәге вакыйгалар, шалтыратулар һәм истәлекле тарихлар һәркемнең күңелендә кадерле урын алып тора. Шундый кичәләрдәге киңәшләр, хыяллар һәм шаярулар безне берләштереп, килеп туган проблемаларны бергәләп чишәргә этәргеч бирә.

Киләчәк буыннар өчен дә бу традицияләрнең әһәмияте зур. Аларга киләчәкне формалаштырырга, үз тарихларын дәвам итәргә һәм гаилә бәяләрен саклап калырга мөмкинлек бирә. Безнең бурычыбыз — бу кыйммәтләрне, еллар узу белән, яңа буыннарга да тапшыру. Шул ук вакытта, без аларның яңалыкларын, иҗади алымнарын колачларга да әзер булырга тиеш.

Гаилә традицияләре безгә катлаулы тормыш юлында юлдаш булып, гаиләбезнең тотрыклылыгын һәм бердәмлеген сакларга ярдәм итәр дип ышанам мин. Хәтирәләр, кичке ашлар, һәм бәйрәмнәр барыбызны да берләштерә, безгә киләчәкне бергә күрергә, бер-беребезнең үзенчәлекләрен аңларга мөмкинлек бирә. Бу мизгелләр һәркайсыбыз өчен бердәнбер булып кала, чөнки алар безне шәхес буларак формалаштыра.

Традицияләрне яңартып, без аларның актуальлеген һәм әһәмиятлелеген саклап калабыз. Безнең буынның да гаилә кыйммәтләрен өйрәнүе һәм аларны үзләштерүе мөһим. Инновацияләрне кабул иткәндә, без элеккеге гореф-гадәтләр белән яңа форматларны берләштереп, куңелле һәм кызыклы мизгелләр тудырырга мөмкинбез.

Ниһаять, безнең гаилә тарихы — бу социумның тиз үзгәрешләренә каршы тору һәм киләчәккә тәвәккәллек белән карау. Без һәрвакыт бер-беребезгә ярдәм иткәндә, үзара аңлашканда, гореф-гадәтләребезне яңартып, бергәләп яңа эшләр тудыруга омтылырга тиеш. Бу дөньяда безнең бурычыбыз – гореф-гадәтләрне киләчәк буыннарга гадел итеп тапшырып, аларны үзебезнең яшәешебезгә кушу.

Бүгенге көндә безнең тормышыбызда  күпме генә яңалыклар булса да, традицияләрнең асылы үзгәрми. Кечкенә вакыйгалар, мәсәлән, бергәләп кичке аш әзерләү яки бәйрәмнәрдә катнашу барыбызны берләштерә, безгә хисләребезне күзәтеп, бер-беребезнең күңел дөньясына керергә ярдәм итә.

Бу вакытта, гаилә традицияләрен яңартканда, без киләчәктә нигезебезнең истәлекләре сакланасына ышанабыз. Яшьләр, заман таләпләре нигезендә традицияләрне үзләштереп,  яңача куллану мөмкинлегенә ия . Мәсәлән, интернет аша бәйрәмнәрне бергәләп үткәрү, виртуаль уеннар һәм онлайн алмашу — болар барысы да безнең бердәмлекне саклаучы чаралар булып тора.

.